غلامرضا پدیدار رئیس اداره پایش و مدیریت منابع و شاخص های محیط زیست اداره کل محیط زیست و توسعه پایدار در این باره در گفت و گو با خبرنگار شهر گفت: موضوع آلودگی به صورت اعم و زیرشاخه های از آن دست مصائبی هستند که سال هاست تلاش هایی در سطح داخلی و بین المللی برای رفع آن در دست اقدام است. آلودگی صوتی هم از این امر مستثنی نبوده و مسئولان و قانونگذاران تلاش هایی را برای مقابله با آن مبذول داشته اند. البته به رغم اینکه چندین بار مقرره هایی برای مقابله با آلودگی صوتی تهیه و تدوین شده اما در نهایت تاسف این آئین نامه هم همانند بسیاری از قوانین و آئین نامه های دیگر تا حد زیادی به دست فراموشی سپرده شده است.
وی با بیان اینکه مقررات مربوط به آلودگی صوتی، شامل قوانین یا دستورالعملهایی است که در زمینه انتشار سر و صدا، در سطوح ملی یا استانی و شهرها تصویب شده است، گفت: به نظر می رسد قوانین و مقررات در قبال انتظاراتی که در شرایط فعلی وجود دارد با کاستی ها و مشکلاتی مواجه است. به طوری که در قوانین و مقررات کشور مساله آلودگی صوتی در قانون حفاظت و بهسازی مصوب ۱۳۵۳ و ماده ۱۰۴ قانون برنامه سوم توسعه اقتصادی، اجتماعی وفرهنگی جمهوری اسلامی ایران مصوب ۱۳۷۹ که مطابق ماده ۷۱ قانون برنامه چهارم توسعه برای سال ۱۳۸۴ تا ۱۳۸۸ نیز تنفیذ گردید به صورت ضمنی، در ماده ۲۷ قانون نحوه جلوگیری از آلودگی هوا مصوب ۱۳۷۴، آئین نامه اجرایی نحوه جلوگیری از آلودگی صوتی مصوب ۱۳۷۸ و ماده ۸ و جدول ۵ آئین نامه اجرایی بند (ج) ماده ۱۰۴ قانون برنامه سوم توسعه مصوب ۱۳۷۹ صراحتاً مساله آلودگی صوتی مورد توجه قرار گرفته است. همچنین مصوبه شورای عالی محیط زیست شماره ۲۳۶ راجع به حد مجاز آلودگی صدا در هوای آزاد کشور مصوب ۱۳۸۱ و مصوبه پیشنهادی سازمان حفاظت محیط زیست و وزارت صنایع و معادن در ارتباط با تعیین حد مجاز آلودگی صوتی در خودروهای تولید داخل مورخ ۱۳۸۴ در خصوص آلودگی صوتی تدوین شده است، اما
از این میان آئین نامه اجرایی جلوگیری از آلودگی صوتی مشتمل بر ۱۳ ماده و ۶ تبصره مشخص ترین قاعده حقوقی کشورمان در زمینه جلوگیــری از آلــودگی صوتی است.
رئیس اداره پایش و مدیریت منابع و شاخص های محیط زیست اداره کل محیط زیست و توسعه پایدار با بیان اینکه در ماده ۱۱ و ۱۳ قانون گذار به صورت جزیی تر درخصوص استقرار و فعالیت واحدهای آلاینده صوتی صحبت کرده و به مجازات های مقرر در ماده ۳۲ قانون نحوه جلوگیری از آلودگی هوا را در صورت عدم رعایت حدمجاز آلودگی صوتی اشاره شده است، تصریح کرد: در این آیین نامه موضوع مجازات هم در نظر گرفته شده است. مطابق ماده ۲ آیین نامه اجرایی نحوه جلوگیری از آلودگی صوتی؛ مبادرت به هرگونه اقدامی که موجبات آلودگی صوتی را فراهم نماید، ممنوع است. بر اساس تبصره ماده ۵ آیین نامه، با عاملین ویا هرشخص دیگری که به طور مستقیم یا غیرمستقیم از انجام بازرسی و یا تعیین میزان آلودگی صوتی جلوگیری کرده و یا از ارائه آمار و اطلاعات مورد نیاز سازمان خودداری کند طبق ماده ۳۰ قانون نحوه جلوگیری از آلودگی هوا رفتار خواهد شد.
وی افزود: مطابق ماده ۷ آیین نامه فوق الذکر، به کار انداختن و تردد هرگونه وسیله نقلیه موتوری مولد آلودگی صوتی ممنوع است. نیروی انتظامی از تردد هرنوع وسیله نقلیه موتوری فاقد گواهینامه موضوع ماده ۶ ممانعت به عمل آورده و عاملین یا رانندگان این گونه وسایل نقلیه را به مجازات های مقرر در ماده ۳۲ قانون محکوم خواهند نمود. بر اساس قسمت اخیر ماده ۳۲ قانون نحوه جلوگیری از آلودگی هوا، عاملین آلودگی صوتی به جزای نقدی از پنجاه هزار ریال تا پانصدهزار ریال و درصورت تکرار از یکصدهزار ریال تا یک میلیون ریال محکوم خواهند شد، اما با وجود این همه قانون در این خصوص توجه به مساله آلودگی صوتی به علت این که اثرات مخرب آن بطور آنی در جامعه پیدا نیست و مضرات طولانی مدت دارد، بسیار کم است و شواهد نشان می دهد قوانین وضع شده هیچگونه ضمانت اجرایی و کارایی ندارد.
انتهای پیام/
نظر شما