محمدصالح سلطانی؛شهر| یک/ شبهای بینالحرمین زیباتر است یا روزهایش؟ زندگی در کدامیک از ساعتهای این خیابان جاریتر است؟ آدمها با کدامیک از لحظات این مسیر نورانی صمیمیترند؟ نمیدانم. اما این را خوب میدانم که هر لحظهی بینالحرمین طعم خاص خودش را دارد. صبحش یکجور باطراوت است، ظهرش بهشکلی دیگر شیرین است، عصرش آغشته به نسیمی جانفزاست و شبش یک روضهی کاملِ بیکلام است؛ روضهی غربت. شب است که میرسیم به شهر. مسیر زیادی را باید پیاده طی کنیم تا برسیم به محل اقامت. شهر، پشتبهپشت پر از انسان است. خیابانها مسدود، موکبها شلوغ، صفها طولانی؛ و لبخندها جاری.
اربعین انتهای مسیر یک غمِ چهلروزه است؛ نقطهی اکمال اندوه. شاید برای همین است که روی چهرهی زوار لبخند پیداست. لبخندی نه از شادی بلکه از نشاط؛ و یکجهان فرق است بین شادی و نشاط. شادی منشاء بیرونی دارد و نشاط از درون میجوشد. دلِ بچهشیعهها در اربعین، آبدیدهی غم است و غمِ آبدیده در سینهها؛ بعد چهلروز نشاط میآفریند، یک نشاط معنوی.
دو/ جایی در نزدیکی صحنِ درحالِ ساختِ حضرتِ زینب؛ یک تابلوی کوچک به نام "موکب محبان امامرضا" راهنمای ماست. ساختمانی نیمهکاره در اختیار اعضای گروه جهادی شهرداری تهران قرار گرفته تا فعالیتهایشان در شهر کربلا را سروسامان دهند. مسئولشان آقاییست به نام "آهنجگر". تنومند است و البته خسته به نظر میرسد، اما مینشیند به توضیحدادن ماجرای این گروه؛ گروهی که فقط برای نظافت معابر در کربلا تشکیل شده و تمام اعضایش داوطلبانی هستند که از مدتها قبل ثبتنام کرده و با قرعهکشی انتخاب شده اند.
آهنجگر میگفت برای امسال حدود ۷۰۰ داوطلب داشتند که از بین آنها جمعی در حدود ۳۰۰ نفر برای خدمترسانی در ایام اربعین انتخاب و عازم شدند؛ ۳۰۰نفر که بینشان از نیروهای خدمات شهری تهران گرفته هستند تا دکتر و مهندس و خلبان.
آهنجگر و رفقایش این روزها شیفتبهشیفت در معابر نزدیک حرم یا به قول خودشان "رینگ یک حرم" کار میکنند. کار که چه عرض کنم؛ جاروکشی برای مهربانترین ارباب دنیا همهاش عشق است.
سه/ شبهای بینالحرمین زیباتر است یا روزهایش؟ نمیدانم. اما این را خوب میدانم که شبهای بینالحرمین در ایام اربعین رنگ دارند و روح. گلهبهگله و هرجا امکانی فراهم شده، زائران گرم استراحتند و در جوار امام مهربانشان مست خواب شیرین. فکرش را بکن؛ صدها و بلکه هزاران کیلومتر راه را پیمودهباشی و آخرش برسی به اینجا؛ به آرمیدن در آغوش امام مهربان. رویای شیرینیست. رویاها اینجا همه شیرینند؛ درست مثل خوابِ مستانه و "ز غوغای جهان فارغِ" زائرها. تصویر هواییِ این شبهای بینالحرمین دیدنیست؛ نمای بازِ انسانهایی که آرامش را در جوار امامِ عزیزشان جست و جو میکنند و در آغوش او آرام میگیرند. چه آرامش دلچسبی.
انتهای پیام/
نظر شما