خرده‌نوشته‌های اربعینی(۴)/ کربلا غوغاست 

محمدصالح سلطانی؛شهر| یک/ تصویری که از معنای کلمات داریم، حاصل تجربه‌ی زیسته‌ی ماست. مثلا کسی که در عمرش پا در صحن گوهرشادِ حرمِ امام‌رضا نگذاشته؛ تصویر محدودی از کلمه‌ی "زیبایی" دارد و کسی که لب به "دِهین" نجف نزده عمق معنای کلمه‌ی "شیرین" را درک نمی‌کند. روی همین حساب است که فکر می‌کنم آدم تا در ایام اربعین کربلا نباشد، معنای "محبت" را درک نمی‌کند. کربلا در این روزها به‌معنای کلمه غوغاست؛ لبریز از جماعتی که عاشق‌بودن را انتخاب کرده‌اند؛ آکنده از مجنون‌هایی که حکایت نظامی گنجوی در برابرِ عشقشان هیچ است. تماشای این روزهای کربلا، تعریف هر انسانی را از معنای محبت توسعه می‌دهد و برای همین است که یقین داریم زیارت اربعین، جهانِ ما را بزرگ می‌کند.

دو/ کم‌کم آن روزگاری که دهه‌هشتادی را نوجوان خطاب می‌کردیم دارد می‌گذرد و به آخر می‌رسد. حالا دهه‌هشتادی‌ها به مرزهای بیست‌سالگی رسیده و بعضا وارد دهه‌ی سوم زندگی شده‌اند و این یعنی روح زندگی در دست آن‌هاست. شاید برای همین است که خیلی‌ها نبض جامعه را با ضربان قلب این نسل می‌گیرند؛ نسلی که نمایندگانی از آن، این روزها در کربلا مهمان‌اند و دسته‌های عزاداری خاص خودشان را هم سروسامان داده‌اند. دو-سه روز مانده به اربعین بود که شنیدیم با همکاری شهرداری تهران، دسته‌ی عزاداری دهه‌هشتادی‌های ایرانی در اطراف حرم امام‌حسین علیه‌السلام برپا می‌شود. دسته، پر بود از نوجوان‌ها و نو-جوان‌هایی که آرمانِ وفاداری به اباعبدالله را همچون میراثی مقدس، از بزرگ‌ترها به یادگار گرفته و در بهترین جای قلب‌هایشان حفظ می‌کردند. میراث حسین (ع) چهارده قرن تاریخ را درنوردیده و به ما رسیده؛ از این‌جا به‌بعد هم پیش خواهدرفت و محکم‌تر از گذشته به آیندگان خواهدرسید؛ چون نورِ خدا خاموش‌شدنی نیست.

سه/ "روزی را می‌بینم که در دروازه‌های خروجی شهر، اتوبوس‌ها صف می‌کشند و مردم را به کربلا می‌برند." این جمله‌ی سیدحسین سماوات است؛ از رزمندگان همدانی که در جنگ تحمیلی به شهادت رسید. روزی که او آسمانی شد، تمام مرزهای ایران و عراق مسدود بود و جنگی وحشتناک بر سر مردم دو کشور سایه می‌انداخت؛ جنگی حاصل حماقت دیکتاتور بعثی و حمایت جنایتکاران غربی. تاریخ اما برای تحقق پیش‌بینی شهید سماوات شتاب داشت و کمتر از نیم‌قرن بعد؛ تمام آن اتوبوس‌ها را در خروجی شهرهای ایران قطار کرد. ما داریم رویای شهیدان دفاع مقدس را زندگی می‌کنیم. ما، همان فردایی هستیم که کرورکرور جوان پاکیزه مثل شهید سیدحسین سماوات برای رسیدنش جان دادند. ما، همان آینده‌ای هستیم که سربازان خمینی آن را در پیشانیِ خاک‌های نرمِ جبهه می‌دیدند. ما، بخشی از تعبیر تاریخ به نفع جبهه‌ی مستضعفین را لمس می‌کنیم و همین؛ برای سال‌ها "الحمدلله" گفتن و دم‌به‌دم نماز شکر خواندن کافی‌ست. آیین اربعین، تعبیر رویای رزمندگان دفاع مقدس ماست. کِی نوبت تعبیر رویای رزمندگان مدافع حرم و اتصال جاده‌ی کربلا به قدس می‌رسد؟ نمی‌دانیم اما به تحققش مطمئنیم چون در وعده‌ی خدا هیچ خللی نیست.

انتهای پیام/