به گزارش شهر، بر اساس مستندات تاریخی، قدمت نخستین حصار و دروازه های تهران به دوره صفویه و روزگار شاه تهماسب می رسد و پس از انتخاب تهران به عنوان پایتخت و سپس توسعه حصار و برج و باروهای آن، از مهمترین دستاوردهای هنر معماری در پایتخت نوپای ایران بود. به تدریج که در عهد ناصری شهر تهران گسترش یافت، تعداد دروازه های تهران دو برابر شد و به ۱۲ عدد رسید و پس از آن بر ورود و خروج افراد و کاروانها از سوی ماموران نظارت شد. این دروازه ها چهار یا ۶ گلدسته داشتند و با انواع کاشیکاری (هفت رنگ و معرق) تزئین شده بودند. به دلیل همین تغییرات در طول تاریخ، دروازه های تهران قدیم در دو دوره تاریخی بررسی می شود. دوره نخست از روزگار صفویه تا میانه عهد ناصری است و دوره دوم پس از توسعه شهر در عهد ناصری.
کتاب «دروازه های تهران» در قطع پالتویی و ۷۸ صفحه مروری دارد بر تهران از دیرباز تا ساخت و تخریب دروازه های تهران. این کتاب به همت کیانوش معتقدی گردآوری شده است و از عکسهای مجموعه آلبومخانه کاخ گلستان، موسسه مطالعات تاریخ معاصر ایران، کتابخانه ملی ایران در این کتاب بهره گرفته شده است.
نظر شما