به گزارش شهر در تاریخنگاریها، گاه نامها و اسامی بزرگان ثبت میشود؛ اما در زندگی واقعی، کسانی هستند که بدون نام و نشان، با دستان پینه بسته و دلهای بی شیلهپیلهشان، جانِ شهر و کشور را تپنده نگه میدارند. آنها که در لحظات بحرانی، با وجود کارهای سنگین روزمره، پا به پای مردم میآیند. پاکبانهایی که با لباسهای نارنجیشان، برای واژهی "غیرت" میکوشند. باغبانهایی که حتی در سختترین روزها، با وجود خستگی، نشاط شهر را سبز میکنند.
در این عکس، ما صحنهای را میبینیم که تاریخ باید ثبت کند! نیروهای شهرداری که در کنار هم، همکار شهیدشان را تشییع میکنند. علاوه بر آن، صدای تپیدن قلبشان برای ایران را به دنیا مخابره میکنند.
جماعتی که هر روز صبح، قبل از اینکه شهر از خواب بیدار شود، کوچهها و خیابانها را مثل دستهی گل تحویل مردم میدهند، حالا وقتی خبر شهادت همکارشان را میشنوند، به جای نشستن در خانه، با همان غیرت و شرف، "تابوت" بر دوش میکشند.
شاید در کتب تاریخ اسمی از یک پاکبان یا باغبان نوشته نشود اما این عکس باید ماندگار شود چون این عکس "ایران" است، این عکس "غیرت" است، این عکس "شرافت" است.
درود بر شما ای قهرمانان نامرئی
درود بر شما ای کسانی که زندگی را جاری نگه میدارید؛ درود بر غیرت پاکبانها و باغبانان ایران؛ دو صد لعنت بر ائتلاف کثیف صهیونی آمریکایی که ما را داغدار عزیزانمان کرد.
انتهای پیام/
نظر شما