به گزارش شهر به نقل از روابطعمومی و امور بینالملل شرکت راهآهن شهری تهران و حومه (مترو) نخستین تلاشها برای بهره مندی از یک سیستم حمل و نقل عمومی که درگیر ترافیک جاری معابر درون شهری نشده و در عین حال از انرژی پاک برای تامین نیروی رانش آن استفاده شود، در انگلستان صورت پذیرفت. به این ترتیب دقیقاً ۱۶۰ سال پیش یعنی ماه ژوئن سال ۱۸۶۳ میلادی، راه آهن نیمه زیرزمینی متروپولیتن در لندن به عنوان یک سامانه ریلی افتتاح شد. ۵ سال بعد، خط ناحیهای لندن به بهرهبرداری رسید و در سال ۱۸۹۰ میلادی، خط شمالی لندن راهاندازی شد.
آمریکاییها با دو خط سبز و آبی شهر شیکاگو، در سالهای ۱۸۹۲ و ۱۸۹۵ از این سیستم حمل و نقلی منتفع شدند. بعد نوبت به بوداپست مجارستان رسید که در سال ۱۸۹۶ صاحب یک خط مترو شود. خط مترو گلاسکو در سال ۱۸۹۶ به بهره برداری رسید و در ادامه فرانسوی ها سال ۱۹۰۰ میلادی در شهر پاریس از سیستم مترو بهرهمند شدند.
جالب است بدانید که طی دوران جنگ جهانی اول، شهرهای لندن، شیکاگو،آتن، برلین، بوستون، بوئنوس آیرس، بوداپست، گلاسکو، هامبورگ، لیورپول، نیویورک، پاریس و فیلادلفیا دارای خط مترو با قطار برقی بودند.
در کشور ما نیز اولین تلاشها برای تاسیس شرکت مترو به سال ۱۳۵۴ خورشیدی باز میگردد اما نقطه شروع جدی احداث این شبکه به اواخر دوران جنگ تحمیلی ۸ ساله باز میگردد. بهرهبرداری از اولین ایستگاههای مترو تهران از سال ۱۳۷۷ آغاز شد که نخستین ایستگاه آن، صادقیه بود. برآوردهای حاصل از شبیه سازیهای ترافیکی نشان میدهد که در صورت ساخته نشدن مترو در پایتخت، روزانه حدود ۳۰ کیلومتر به طول صف ترافیک خودروها در بزرگراهها و معابر حمل و نقلی افزوده میشد. در اوج ترافیک، بیش از دو و نیم میلیون سفر روزانه در تهران توسط شبکه خطوط هفتگانه مترو انجام میشود. غیر از تهران، کلانشهرهای اصفهان، شیراز، تبریز و مشهد نیز از سیستم راهآهن ریلی زیرزمینی (مترو) بهرهمند هستند.
در حال حاضر شبکه مترو تهران با حدود ۲۷۰ کیلومتر طول و ۱۵۰ ایستگاه، یکی از ۲۰ مترو شاخص دنیا به لحاظ طول خطوط، تعداد ایستگاهها، کیفیت ساخت و نگهداری به شمار میآید.
رتبه نخست این ردهبندی به چینیها تعلق دارد که طول خطوط مترو شهرهای مختلف آن در مجموع به حدود ۴۶۰۰ کیلومتر رسیده و در دهه گذشته پیشرفت شگرفی را در این زمینه تجربه کردهاند.
انتهای پیام/
نظر شما