پویش «برای وطن، نه به پلاستیک» فقط یک شعار نیست بلکه «باور به تغییر» است؛ ندای مسئولیت جمعی در برابر دو بحرانِ بههمتنیده است: بحران محیط زیست و بحران مدیریت منابع ملی.
چرا «برای وطن» یعنی «نه به پلاستیک»؟
۱- زمینِ وطن، نفسهایش بند آمده
ایران سرزمین چهارفصل، کویرهای بکر، جنگلهای هیرکانی، خلیج فارس و دریای مازندران است. سالانه میلیونها تن پلاستیک در طبیعت ایران رها میشود. کیسههای پلاستیکی صدها سال در خاک میمانند، سفرههای زیرزمینی را میبندند، تنفس جانوران را مختل میکنند و زیبایی خدادادی را مدفون میسازند. هر بار که یک موجود زنده قطعهای پلاستیک را به اشتباه میبلعد، تکهای از زیستبوم ملی ما میمیرد.
۲- فشار بر زیرساختهای شهری
هر ایرانی بهطور میانگین روزانه ۳ تا ۵ کیسه پلاستیکی مصرف میکند. شهرداریها هزینههای کلانی برای جمعآوری، دفن یا سوزاندن این زبالهها میپردازند. سوزاندن پلاستیکها دیوکسین و سموم سرطانزا آزاد میکند. دفن آنها زمینهای حاصلخیز را به تپهای از زباله تبدیل میکند. پس «نه به پلاستیک» یعنی نفس راحتتر برای مدیریت پسماند و هوای پاکتر برای فرزندانمان.
۳- از پتروشیمی تا ضرورتهای ملی
ایران یکی از بزرگترین تولیدکنندگان فرآوردههای پتروشیمی است. اما متأسفانه حجم عظیمی از این تولیدات صرف ساخت محصولات یکبار مصرفِ پلاستیکی میشود: ظروف، سفره، بستهبندیهای زائد، کیسههای نازک که بعد از ۱۰ دقیقه استفاده، به زبالهای ۵۰۰ ساله تبدیل میشوند. این یعنی سوختن گازهای طبیعی، مصرف آب در فرآیند تولید، آلودگی هوا و سپس آغشته شدن خاک و آب به میکروپلاستیکها، فقط برای یک «راحتی لحظهای» که ریشه در عادت دارد.
لذا اگر تقاضای پلاستیکهای غیرضروری کاهش یابد، مواد اولیه پتروشیمی به سوی تولید محصولات بادوام، تجهیزات پزشکی، قطعات صنعتی، لولههای آب و فاضلاب، و کالاهای ضروری هدایت خواهد شد. به زبان ساده: با نه گفتن به پلاستیک بیکیفیت، به صنعت و کشور کمک میکنیم تا منابع کمیاب را برای کارهای بزرگتر ذخیره کند.
هموطن عزیز، پویش «برای وطن، نه به پلاستیک» یک دویدن ۱۰۰ متر نیست؛ یک تغییر تدریجی اما ریشهدار در سبک زندگی و زنجیره تولید است. اگر یک میلیون ایرانی هر کدام روزی یک کیسه پلاستیک کمتر استفاده کنند، سالانه ۳۶۵ میلیون کیسه از چرخه مصرف خارج میشود. این یعنی زمین کمتری زخم میخورد، منابع پتروشیمی سمت تجهیزات پزشکی و زیرساختهای حیاتی میرود و نسل آینده در وطنی نفس میکشد که هنوز جنگل و دریا و کویرش زندهاند.
پس بیایید از امروز، از همین لحظه، با خودمان عهد کنیم: به مهمانی که میرویم، ظرف یکبار مصرف نبریم. در میوهفروشی، کیسه پارچهای را نشان دهیم. در محل کار، لیوان شخصی خود را داشته باشیم. در مدرسه، به بچهها یاد بدهیم که «پلاستیک دشمن زمین است». این پویش فقط یک «نه» نیست، یک «آری» بزرگ است: آری به زندگی پایدار، آری به هویت وطندوستی که نه در شعار که در رفتار روزانهاش نمایان میشود.
دست در دست هم، برای وطن. برای فردایی که سزاوارش هستیم.
عبدالحمید ابراهیمی-پژوهشگر سیاستگذاری محیطزیست
انتهای پیام/
نظر شما