«ما سینه زدیم بی‌صدا»؛ روایتی که به دیدار رهبر شهید رسید

به گزارش شهر به نقل از روابط عمومی سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران، عرفان‌پور در ابتدای این گفت‌وگو با اشاره به حضور در مراسم وداع با پیکر رهبر شهید انقلاب اسلامی در مصلای تهران، بیان کرد: هیچ‌گاه تصور نمی‌کردیم روزی در چنین موقعیتی قرار بگیریم و شاهد این صحنه باشیم. سخن گفتن در چنین لحظاتی دشوار است؛ چرا که طبیعی‌ترین واکنش، سکوت و اندوه است. از یک سو باور داشتیم که عاقبت چنین شخصیت بزرگی جز شهادت نیست، اما از سوی دیگر، هیچ‌گاه گمان نمی‌کردیم خودمان زنده باشیم و این روز را ببینیم.

وی ادامه داد: همه ما سال‌ها گفته‌ایم «جان‌فدای رهبر هستیم» و خود را پیش‌مرگ ایشان می‌دانستیم، اما وقتی حادثه رخ داد، دیدیم که هیچ کاری از دستمان برنیامد. ما که مدعی بودیم در میدان عمل نتوانستیم کاری انجام دهیم و این حسرت، داغ این مصیبت را سنگین‌تر می‌کند. 

این شاعر با اشاره به حضور گسترده مردم در مراسم وداع گفت: هرکسی که زیر آفتاب و گرمای شدید در این مراسم حاضر شده، روایت و دلیلی برای حضورش دارد. برخی حسرت می‌خورند که در دوران حیات ایشان، آن‌گونه که باید مقام، مهر و پدری ایشان را درک نکردند و برخی نیز مانند من، نگران‌اند که مبادا نتوانسته باشند مسئولیتی را که بر عهده داشتند، به‌درستی انجام دهند.

عرفان‌پور سپس به آخرین ماه‌های حیات رهبر شهید انقلاب اشاره کرد و گفت: در یکی از آخرین دیدارها، پس از نماز ظهر، از ایشان خواستم دعا کنند که شرمنده ایشان و شرمنده شهدا نشویم. خودم را خوب می‌شناسم و می‌دانم توان و بضاعت اندکی دارم و نقص‌هایم بسیار است؛ از همین رو تنها خواسته‌ام این بود که برای عاقبت‌به‌خیری من دعا کنند. ایشان نیز مانند همیشه با مهربانی دعا کردند. 

وی با توصیف شخصیت رهبر شهید انقلاب افزود: محبت ایشان نسبت به اطرافیان، محبتی پدرانه بود. با وجود همه مسئولیت‌ها و گستردگی حوزه‌های کاری، برای کوچک‌ترین افراد نیز وقت می‌گذاشتند، احوالشان را می‌پرسیدند و پیگیرشان بودند. حتی به من فرمودند که هیچ روزی نمی‌گذرد مگر اینکه برای شما دعا می‌کنم؛ محبتی که هیچ‌گاه آن را فراموش نخواهم کرد. 

عرفان‌پور در ادامه، خاطره‌ای از رباعی «ما سینه زدیم بی‌صدا» را روایت کرد و گفت: این شعر را سال ۱۳۸۷ پس از حادثه انفجار حسینیه سیدالشهدا (ع) شیراز و برای شهدای آن واقعه سرودم و هرگز تصور نمی‌کردم سال‌ها بعد به دست رهبر انقلاب برسد. 

در دیدار خانواده شهید مدافع حرم، محرم علیپور، این رباعی کنار عکس شهید قرار داشت و رهبر انقلاب پس از خواندن آن، عکس را نزد خود نگه داشتند. بعدها متوجه شدند سراینده شعر من هستم و با لطف و محبت فراوان، مرا به حضور پذیرفتند؛ دیداری که از ماندگارترین خاطرات زندگی من است. 

وی همچنین با اشاره به دیداری که قرار بود چند روز پس از حادثه برگزار شود، اما هرگز محقق نشد، اظهار کرد: صبح آن روز در مسیر دفتر بودیم که صدای انفجار را شنیدیم. تا ساعت‌ها امیدوار بودیم خبرها درست نباشد و باور نمی‌کردیم چنین اتفاقی رخ داده باشد. اما با انتشار خبر قطعی، تلخ‌ترین ساعات زندگی ما رقم خورد.

عرفان‌پور در پاسخ به پرسشی درباره بزرگ‌ترین حسرت خود گفت: بیش از همه به مقام شهدا غبطه می‌خورم؛ به کسانی که در مسیر ولایت به شهادت رسیدند و به یاران صمیمی رهبر شهید انقلاب که از محبت و عنایت ویژه ایشان برخوردار بودند. اگر امروز نامه‌ای از ایشان به دست من برسد، تنها آرزویم این است که در آن نوشته باشند از من راضی هستند؛ همان رضایتی که یاران سیدالشهدا (ع) در واپسین لحظات آرزویش را داشتند. 

وی در پایان با بیان اینکه رهبر شهید انقلاب هیچ حسرتی در دل او باقی نگذاشتند، گفت: ایشان همواره با محبت با من رفتار کردند، برای من و خانواده‌ام دعا کردند و هرچه لازم بود، از لطف و عنایتشان نصیبم شد. 

امروز تنها از خداوند، حضرت سیدالشهدا (ع) و حضرت صاحب‌الزمان (عج) می‌خواهم که توفیق دهند در مسیر آرمان‌های انقلاب اسلامی و تحقق حکومت جهانی حضرت ولی‌عصر (عج) سهمی داشته باشیم و تا زمانی زنده بمانیم که زندگی‌مان برای این مسیر مفید باشد و اگر روزی جان می‌دهیم، جان دادنمان نیز در همین راه اثرگذار و مقبول درگاه الهی باشد.

مجموعه مستند «آخرین دیدار» با هدف ثبت تاریخ شفاهی و بازخوانی خاطرات شخصیت‌های برجسته از دیدارهایشان با رهبر شهید انقلاب اسلامی، به همت سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران در ۲۵ قسمت تولید شده و هر روز از شبکه سه سیما پخش می‌شود.

انتهای پیام/