به گزارش خبرنگار شهر، مردم زودتر از تابوت رسیده بودند. همزمان با برگزاری تجمعات شبانه، تهرانیها از ابتدای پیادهراه امیرکبیر، روی سکوها نشسته بودند و چشم به راه بودند. قرار بود پیکر یک شهید گمنام، بعد از حدود چهل سال، به میانشان بیاید؛ شهیدی که سالهای زیادی را زیر خاک گذرانده بود و حالا کفنش به شهر برگشته بود. کسی نمیدانست خانوادهاش کجا هستند و چه کسی بیش از همه چشمانتظار بازگشت او بوده است. اما آن شب، آدمهای زیادی آمده بودند تا به استقبالش بروند.
پیادهراه کمکم شلوغ میشد. آدمها با پوششها و ظاهرهای متفاوت کنار هم نشسته بودند؛ زن و مرد، پیر و جوان، کودک و نوجوان. هرکس از گوشهای آمده بود و جایی برای خودش پیدا کرده بود. کمی آنطرفتر، چایخانه حضرت رضا((ع) چای میریخت و صدای نوحه در مسیر میپیچید. در امتداد راه، بنرهایی دیده میشد که از آمدن شهید خبر میدادند: «همه میآییم به استقبالش»، «هر که شد گمنامتر زهرا خریدارش شود« ، «ای پرچمت ما را کفن» و...

هرچه به محل برگزاری مراسم نزدیکتر میشدیم، جمعیت بیشتر میشد. جلوی استیج فرش پهن کرده بودند. یک نفر مشما میداد تا مردم کفشهایشان را در آن بگذارند و روی فرش بنشینند. زنها و مردها کنار هم جا گرفته بودند. بعضی قرآن میخواندند، بعضی به صدای نوحه گوش میدادند و مادری هم در میان جمع تلاش میکرد کودک بیقرارش را آرام کند. مجری دعای فرج و زیارت عاشورا را آغاز کرد.
روی استیج، بنر بزرگی از مادری دیده میشد که تابوت فرزندش را به سوی باغی از گلهای لاله میبرد. تصویر، حالوهوای همان شب را داشت؛ شبی برای شهیدی که سالها از مادر و خانه دور مانده بود و حالا قرار بود در میان مردم شهر آرام بگیرد.

کمکم دیگر جایی برای نشستن نبود. عدهای روی فرشها نشسته بودند و عده زیادی ایستاده بودند. بعد از قرائت زیارت عاشورا، محسن عراقی، مداح اهلبیت، روی سن آمد و شعرش را خواند؛ شعری از پیکرهایی که سالها در دل خاک مانده بودند و حالا دوباره به آغوش وطن برمیگشتند:
«میان خاک سر از آسمان درآوردیم
چقدر قمری بیآشیان درآوردیم
وجب به وجب تن این خاک مرده را کندیم
چقدر خاطره نیمهجان درآوردیم...»
چهل سال از روزهایی گذشته است که این شهید راهی جبهه شد. در تمام این سالها، خاک پیکرش را در خود نگه داشته بود و خانوادهاش، اگرچه از سرنوشت او خبری نداشتند اما با جای خالیاش زندگی میکردند. حالا کفن این شهید از دل خاک برگشته است؛ شهیدی که در کربلای پنج به شهادت رسید و پس از سالها گمنامی، قرار است در تهران به خاک سپرده شود.
درست در همان لحظه که مجری از شهیدان شلمچه و سالهای دور حرف میزد ،تابوت شهید گمنام را آوردند.
جمعیت به سمت تابوت رفت. گلها روی آن میریختند و عدهای دستهگلهایی را که با خود آورده بودند، بالای سر تابوت میگذاشتند. بوی اسفند در فضا پیچیده بود. قرآن میخواندند و صدای تلاوت از میان همهمه جمعیت شنیده میشد. دیگر همه چشمها به تابوت بود؛ به مسافری که چهل سال طول کشیده بود تا به خانه برگردد.
در میان جمعیت، خواهر شهید میلاد نماینده، که در حمله رژیم صهیونیستی در جنگ دوازدهروزه به شهادت رسیده بود، خودش را به تابوت رساند و عکس برادرش را روی آن گذاشت.؛ تصویری از پیوند دو داغ، یکی از روزهای جنگ و جبهه و دیگری از روزهای نزدیکتر.

ناگهان صدایی از بلندگوها بلند شد؛ صدایی که برای حاضران غریبه نبود. صدای رهبر شهید، سیدعلی حسینی خامنهای، در فضای مراسم پیچید. بعد از آن، سرود جمهوری اسلامی ایران پخش شد و همه به احترام ایستادند. لحظهای بود که حتی صدای همهمه هم فرو نشست و پیادهراه، زیر آوای سرود، حالوهوای دیگری پیدا کرد.
در همان میان، چند کودک ۸-۹ ساله با لباسهای رزمی»جانفدا« و پرچم ایران از مقابل تابوت گذشتند و کنار آن ایستادند. هنوز سنوسالشان به اندازهای نبود که چهل سال انتظار و دوری را بفهمند، اما حالا درست کنار پیکر شهیدی ایستاده بودند که سالها پیش از به دنیا آمدنشان راهی جبهه شده بود. کمی بعد، گروه شهید نماینده با لباسهای مشکی هماهنگ روی سن رفتند و سرود خواندند.

حجتالاسلام محمدتقی وکیلپور، نماینده رهبر معظم انقلاب هم در این مراسم حضور داشت. او از مادرانی گفت که سالهاست چشمبهراه بازگشت فرزندشان ماندهاند؛ مادرانی که زمان گذشته، اما انتظار برایشان تمام نشده است. وکیلپور از شهیدان گمنام گفت که به تعبیر امام خمینی)ره(،همدمی جز حضرت زهرا(س) نداشتند و این شهید را»رزق فاطمیه ما« خواند.
در بخش پایانی مراسم ، در جوار پیکر شهید گمنام سخن از حلالیتطلبی از کسی به میان آمد که قرار بود همه فدایش شوند، اما او فدای ما شد؛ سیدعلی حسینی خامنهای.
جمعیت همچنان کنار تابوت بود. کسی عجلهای برای رفتن نداشت. بعضی گل در دست داشتند، بعضی اشک میریختند و بعضی آرام به تابوت نگاه میکردند.
سرانجام تابوت را میان جمعیت آوردند. مردم دورش جمع شدند؛ هرکس به اندازه قدمی که میتوانست نزدیکتر شد، گلی گذاشت یا لحظهای ایستاد و نگاه کرد. دستمال و چفیهای نبود که دستبهدست نشود؛ هرکس آن را به دیگری میداد تا به تابوت برسد و متبرک شود.
فردا، دوشنبه دوم آذر، ساعت ۱۴، پیکر این شهید گمنام در بوستان گلزار، واقع در ابتدای خیابان شکوفه، خیابان پیروزی، منطقه ۱۴، به خاک سپرده میشود. امشب اما آخرین شبِ پیش از آرام گرفتن او در خانه تازهاش بود؛ شبی که پیادهراه امیرکبیر، برای چند ساعت، خانه او شده بود.
نظر شما