به گزارش خبرنگار شهر، بیش از ۱۴۰ روز از آغاز جنگ آمریکا و اسرائیل با ایران در ۹ اسفند میگذرد، یکی از روزهای اخیر سری به هتل لاله تهران زدم. هنوز ۲۰ خانواده در هتل هستند زنی میانسال نیمه روز به یکی از صندلیهای قرمز لابی هتل تکیه زده بود و بستهای از قرصهایش در دستش بود. هرزگاهی پسرکی ۵ تا ۶ ساله را صدا می زد و خطاب به او می گفت که «زمین نخوری مراقب باش.» رصد لحظهای این کودکی حکایت از مسئولیت، علاقه و امید این مادربزرگ به نوهاش داشت.
کنار او نشستم و خودم را معرفی کردم وقتی متوجه شد برای تهیه گزارش از وضعیت آسیب دیدگان جنگ رمضان آمدم، او هم خودش را کامل معرفی کرد؛ معصومه صداقتی، خانه دار، متولد سال ۱۳۴۳، متاهل و دارای ۳ فرزند دختر و یک فرزند پسر هستم.
او شرح اتفاقاتی که برایشان به وقوع پیوسته است را اینچنین روایت کرد:
«خانه ما در نزدیکی امامزاده حسن، خیابان قفیلی بود؛ یک مجتمع ۵۰ واحدی در دو بلوک شرقی و غربی که ۵۰ خانواده در آن زندگی میکردند. روز ۱۱ اسفند، خانه ما به دلیل اصابت موشک در حوالی ساختمان آسیب دید. خدا حامیان ترامپ و نتانیاهو را لعنت کند. چه بر سرمان آوردند. آن خانه ۷۵ متری و ۳۵ ساله، حاصل تمام زحمات همسرم در طول سالیان بود. روزی که خانه دچار آسیب جدی شد، من در خانه دخترم که در همان نزدیکی است بودم و از تراس، دیدم که چه بلایی سر خانهمان آمد.»
او با بغضی در گلو که نشان از زخمی کهنه دارد، ادامه میدهد:
«از اسفندماه در هتل لاله اسکان یافتهایم. اکنون یک میلیارد تومان ودیعه به ما پرداخت شده تا بتوانیم خانهای رهن کنیم، اما همسرم حقوق اندکی دارد که کفاف زندگی را نمیدهد. دخترم شاغل است و نوه ۵ تا ۶ سالهام که قبلاً برای مراقبت به خانه ما میآمد، حالا در هتل روزها را کنار من سپری میکند. بسیاری از وسایل خانه ما از جمله یخچال، فرش و مبل از بین رفت. البته اینجا امکاناتی برای ما فراهم بود و حتی برخی روزها پزشک برای ما اختصاص مییافت، اما هیچچیز جای آرامش خانه خودمان را نمیگیرد. مردم هم چه اینجا چه در محله خیلی با ما همدردی کردند. اگر همبستگی و وحدت مردمی نبود معلوم نبود چه وضعیتی پیش می آمد»
هر چند اینجا وضعیت خوبی برای این مهمانان ویژه هتل فراهم شده ولی شرایط معصومه صداقتی و همقطاران او در هتل لاله، عمق رنج پنهان آسیبدیدگان جنگ است. در حالی که رژیمهای حامی تروریسم در واشنگتن و تلآویو، با ویرانگری خود، سعی دارند زندگی عادی مردم را مختل کنند ولی آنچه در این میان مایه دلگرمی است، همبستگی ملی و حمایتهای ارگانهای داخلی برای بازسازی وضعیت آسیبدیدگان جنگ است. بازگشت به زندگی عادی برای این خانوادهها، نیازمند تداوم همین حمایتها است تا بار سنگین فقدان، سبکتر شود و زندگی عادی، دوباره در خانههایی جدید معنا پیدا کند.
در حالی که رژیم صهیونیستی با حمایت مستقیم و تسلیحات اهدایی آمریکا، با هدف قرار دادن مناطق مسکونی، امنیت و آرامش خانوادههای ایرانی را در جنگ رمضان و ۱۲ روزه نشانه گرفت، مدیریت شهری تهران با تمام توان به میدان آمد تا مرهمی بر دردهای این هموطنان باشد. اقدامات حمایتی شهرداری در اسکان آسیبدیدگان جنگ در هتلهای پایتخت، نشانی از تعهد مسئولانه در برابر این جنایات وحشیانه است. این حضور، پاسخی انسانی به ویرانگری دشمنانی است که قصد داشتند با هدف قرار دادن خانههای مردم، بذر ناامیدی بپاشند، اما با حمایتهای جاری، زندگی همچنان در جریان است.
نظر شما